Flits

De tweede ochtend van onze vakantie in een dorpje in Andalusie werden we wakker, en gingen meteen naar buiten naar het terras van ons vakantiehuisje. Het is daar immers heerlijk ontbijten buiten in de schaduw van de ochtendzon. En daar zien we een hond, een prachtige jonge hond, lichtbeige van kleur, de grootte van een herdershond, maar slanker. 

De hond kijkt naar me en ik kijk naar de hond en ik begrijp dat ze dorst heeft. Een plastic bak met water is snel gepakt, dus buiten, op kleine afstand van het terras drinkt de hond dorstig. Ze blijft in de buurt. Wij hebben plannen voor een tripje die dag, en tevreden dat we de dorst van een jonge hond gelesd hebben rijden we weg. Aan het einde van de middag komen we thuis, en daar is de hond, met de tong om de tuinslang om druppels van condens te drinken. Dus weer een bak water.

De hond heeft geen riem, maar ook geen plannen weg te gaan, dus na ons avondeten geven we de resten met brokken brood aan de hond. En dat is het begin van onze band. De kop, die ogen, daar val je voor. Zo werd ze onze trouwe kameraad. Ze bleef bij ons. Buren gevraagd, wat moeten we, van wie kan de hond zijn.”Jolines, de nadie, la abandonaron” Van niemand natuurlijk, ze is achtergelaten. Misschien weet de hondenbrigade van het dorp iets? Tja, wat nu. In het dorpje kwamen we een dame tegen die met drie honden wandelde, waarvan een met drie en een halve poot. Ik dacht dat zij wel een hondenliefhebster moest zijn, en vroeg om advies. Nou, zegt ze, Dolores, de hondebrigade is niets, na een week maken ze de honden af. Maar ik geef loslopende honden dagelijks op een vaste plek voer, en ik heb wel eens een witte hond gezien, dus misschien is dat dezelfde. Maar ik kan haar er niet bij hebben want ik heb al vijftien honden thuis. 

Enigszins gerustgesteld dat ‘onze’ hond de weg naar het voerplekje wel zou vinden, hebben we haar dagelijks eten en drinken neergezet. Toen we over een naam nadachten, waren er flitsen aan de horizon, van een kermis, en de hond kwam als een flits, dus is het Flits geworden. In het begin heel schuw, maar toch vrij, en ook weer onderdanig, en later begon ze heel speels te worden, en waaks! Maar verschrikkelijk lief, en een paar ogen....
Aan het einde van onze veertien dagen begon ik me zorgen te maken over het vervolg. Na ons zou een Nederlands echtpaar nog drie weken in het huisje logeren, en ik hoopte dat ze de hond wilden verzorgen.

Ik heb Flits meegenomen naar de dierenarts voor de bescherming die ze nodig zou hebben, injecties, een chip, en een paspoort. De dierenarts vond dat Flits een kruizing was tussen een Spaanse mastino en galgo español (Spaanse windhond). In overleg met Dolores van de vijftien honden heb ik het paspoort bij haar gelaten, in de hoop dat ze een goede nieuwe eigenaar zou vinden. 
Het afscheid was vreselijk, de onzekerheid, wat is de toekomst voor die prachtige, lieve Flits?

Na de terugreis, meteen de eerste ochtend thuis, keek mijn dochter meteen op internet en vond Stichting Hond zoekt Huis, en we hebben Mona gebeld. De reactie was ongelooflijk: steun, advies, en practische oplossingen zoeken. Flits was niet in de buurt van een standaard ophaalvliegveld, dus hebben we besloten, dat ik met steun van Stichting Hond zoekt Huis, Flits zelf zou ophalen. Dus met zoon en grote kooi terug naar Sevilla. En naar Flits. Geweldig, zij door het dolle heen, wij ook. Vanaf het eerste moment hebben we haar laten wennen aan de kooi, en aan het lopen aan een riem, dat was niet eenvoudig. Slepen, lekkere hapjes, nee hoor, een Spaanse hond loopt toch niet aan de riem....  Na het weekend hebben onze Spaanse buren ons met Flits en kooi naar het vliegveld gebracht. Wat spannend. Een hond die het vertikt aan de riem te lopen, onzekerheid of ze in de kooi wil, en tot overmaat van ramp was er een file van 20 kilometer in een hitte van 40 graden, Maar het lukte op tijd in te checken, de hond in de kooi te krijgen, zelfs zonder sedatief, en naar Duessdeldorf te vliegen met AirBerlin. Zonder de steun van Stichting Hond zoekt Huis zou ik het niet aangedurfd hebben, ook omdat Stichting Hond zoekt Huis de zekerheid bood hoe dan ook een oplossing en opvang voor Flits te zoeken.

In Nederland hebben we Flits een week in huis gehad, Zo goed en kwaad als het ging aan de lijn uitgelaten, en gelukkig was de relatie met onze shitzu goed.  Ongelooflijk toevallig was van kennissen een week daarvoor  een van hun twee herdershonden overleden, zij waren geinteresseerd en na een kennismaking was het voor elkaar, Flits had zijn nieuwe thuis bij Raisa, de oude herder die het echtpaar nog had. Een huis in een bos, met ruimte, zoals Flits dat in Spanje gewend was. Bij de nieuwe eigenaren heeft Flits het geweldig goed, ze hebben haar mee op puppy-cursus genomen, en Flits is een erg lieve hond gebleven, dankbaar en trouw. Ze is wel ondeugend, en gaat binnenkort nog een keer op cursus, Als ik Flits weer zie, is het voor mij een fantastische beloning, een gezonde jonge hond, in een huis bij lieve mensen die goed voor haar zorgen en blij met haar zijn.

Nogmaals, zonder de steun van Stichting Hond zoekt Huis zou dit niet gerealiseerd zijn en ik moet niet denken aan hoe het met Flits verder zou zijn gegaan in Zuid Spanje, alleen, in bikkelharde gruwelijke omstandigen. Ik hoop van harte dat het voor veel honden die het nu bar slecht hebben, ook zo goed mag aflopen als voor Flits. Stichting Hond zoekt Huis: dankjewel namens Flits!!

Wies